چرا احسان خواجه اميري هنرمند محبوبي نيست؟

آيا عمده هنرمندان جوان ما تفاوت شهرت و محبوبيت را مي دانند؟ ايده نوشتن اين پست چند وقتي ذهنم را مشغول كرده بود. با خودم مي گفتم يك بار هم كه شده، بايد در يكي از رسانه ها، اين مطلب را بنويسم تا شايد نيش كوچكي باشد به اين هنرمندان جوان. با خودم مي گويم شايد اين مساله به آرتيست بودن اين دوستان مربوط نباشد و بعيد نيست كه اين مساله در وجود همه ما جوان ها باشد. اين درد بزرگ ،غرور بيش از حد ماست. انگار آسمان باز شده و ما افتاده ايم روي زمين و حتي خدا را هم بنده نيستيم. اما تفاوت هاي اجتماعي ميان يك آدم معمولي و يك آرتيست كه يك چهره مشهور است، باعث مي شود كه انتظارات از اين سلبريتي ها ! بيشتر باشد. نمي دانم چند نفر هوادار احسان خواجه اميري هستند. يعني مي توانند بگويند كه من فن اين خواننده هستم و شخصيت و هنرش را ستايش مي كنم. مطمئنم كه صداي او را خيلي ها دوست دارند. مطمئنم كه صداي بسيار خوب، تحريرهاي ايراني جذاب و قوه خلاقه فوق العاده اي در آهنگسازي دارد. اما واقعا چند نفر فن او هستند. از آن سو همايون شجريان را ببينيد كه در بالاترين سطح هنري مشغول فعاليت است و اين قدر محترمانه و متشخص رفتار مي كند. مي دانيد همه چيز به هنر يك هنرمند باز نمي گردد. به نوع رفتارهاي اجتماعي، برخوردها و نگاه او به جامعه و دوستداران هنر هم مربوط است. در پست بعدي حتما با جزئيات بيشتري به اين مساله مي پردازم و به هنرمندان ديگر مثل محمد اصفهاني و حافظ ناظري اشاره مي كنم و ماجراهاي جالبي را برايتان بازگو مي كنم. اما نمي دانم چرا با هر كدام از همكاران مطبوعاتي ام درباره احسان خواجه اميري صحبت مي كنم، همه مي گويند اه اه، آدم گنده دماغ نچسب متوهم. باور كنيد اين واقعيت است . وقتي نوع برخوردهاي پدر محترمش ايرج را با ديگران مي بينم يا درباره اش مي شنوم، واقعا شگفت زده مي شوم. مگر مي شود كه اين پدر كه زماني، هر آهنگش، شهر را به هم مي ريخت، اين قدر متواضع و مردم دار باشد و پسري كه هنوز قوره نشده، مويز شده …واقعا دوره عجيبي است.

ماجراهاي عكس روي جلد و روزنامه هاي كثيرالانتشار احسان خواجه اميري را به دليل طولاني شدن پست، به نوشته بعدي موكول مي كنم.